أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمِ * بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ* اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمينَ* وَ تَوَکَّلتُ عَلَی الله

 

عنوان : تمام جهت‌گيري های ما، تمام سعي ما در اين زمانه ، بايد به چه سوئی باشد؟معيارما برای تشخیص حق از باطل چیست؟

فهرست عناوین:

مقدمه :

می­خواهم چه بگویم؟

ماجرای مشهد ما:

                           الف)در مشهد:

                           ب)بعد از مشهد:

منظور:

رابطة ما با اهل بیت از جنبه­های بالاتر چگونه است؟چقدر نیاز داریم؟(در این حد که اصلاً وجودمان، بندِ به اصلمان است.)

روانه شدن ما به سوی دنیا(جدایی از اصلمان = اهل بیت(ع)):

جمع بندی آنچه تا اینجا گفته­ایم:

چه نتیجه­ای می­خواهیم بگیریم؟ مسیر حرکت ما باید چه باشد(هَل إِلَیکَ یَابنَ أَحمَدَ سَبیلٌ فَتُلقی)؟

پاسخ به یک سؤال:

مولا جان!برای حرکت در این مسیر،دستمان را می­گیرید؟!

نتیجة نهائی(مسیر چیست؟معیار چیست؟) :

 

مقدمه :

تو این چند روزی که امام رضا(ع) لطف کردند و توفیق زیارتشان را نصیب ما کردند،بعضی از ساعات روز به این فکر می­کردم که در صحنه­های مختلف زندگی،در مواجهه با موضوعهای مختلف،چه معیاری داشته باشم؟ماجراهای مختلف را با چه چیزی بسنجم؟چه جوری بفهمم چی حقّ و چی باطل هست؟اصلاً کلّاً باید تو زندگی چی کار کنیم؟و در این ایّام بعد از سفر،به این فکر می­کردم که چه درسهایی در این سفر باید می­گرفتم؛تا اینکه خدا مطلب جالبی را به ذهنم آورد.این بود که به محبّت الهی و با عنایت امام(ع) شروع به نوشتن این مقاله کردم.

 

می­خواهم چه بگویم؟

می­خواهم در این مقاله ماجرایی را تعریف کنم. ماجرایی زیبا و جالب.و یک مقایسه­ای بین وضعیت خودمان در دنیا و این ماجرا داشته باشم.امیدوارم در پایان این نوشته ، معارف صحیحی راجع به مسیر ، هدف ، برنامه و شاید مهمتر از این­ها ، معیاری صحیح و قرآنی و حدیثی و عقلانی ارائه داده باشیم. توکل بر خدا.چون تازه از مشهد برگشته­ایم، اگر شما داستان ما را در حال و هوای کسی که تازه از امامش جدا شده بخوانید،شاید بهتر باشد!البته فکر کنم این ماجرا برای شما هم صادق باشد.

 

ماجرای مشهد ما:

الف)در مشهد:

زمانی که ما در مشهد بودیم؛در محضر امام رضا (ع)،در کنار امام(ع)،رابطة ما با امام(ع) بسیار عاشقانه بود،بسیار دوستانه بود. رابطه­ای دلنشین، رابطه­ای زیبا.چه در حرم بودیم.چه در کنار حرم بودیم.چه زمانی که از حرم دور می­شدیم و چه زمانی که به سوی حرم باز می­گشتیم.همواره چشم به امام رضا(ع) داشتیم.ما از امام(ع) بودیم.ما ذرّه­ای از ایشان بودیم.ما با چیز دیگری جز امام رضا(ع) نمی­توانستیم انس بگیریم.هر جا می­رفتیم احساس بیگانگی می­کردیم(مثلاً کوه سنگی هم رفتیم و اصلاً هم خوش نگذشت!)تنها چیزی که به ما آرامش می­داد و می­توانست ما را مهار کند،خود امام رضا (ع) بود.ما جایی جز خانة امام رضا (ع) نداشتیم و از طرفی جاذبة ایشان ما را به سوی خود می­کشاند.ما بسیار به ایشان نیاز داشتیم.ما بسیار نیاز به بهره­مندی از ایشان داشتیم.(آیا وقتی شما مشهد می­روید همچنین احساسی ندارید؟جدای از حاجتهایمان ها!اگر هیچ حاجتی هم نداشته باشیم باز هم به لحاظ نیاز فطریمون(ر.ک. چند خط پائین تر!، بخشِ: رابطة ما با اهل بیت از جنبه­های بالاتر چگونه است؟چقدر نیاز...) نسبت به امام رضا (ع) ، مشهد نمی­ریم؟)

 

ب)بعد از مشهد:

زمانی خداوند به واسطة  امام رضا (ع) ما را به سوی شهر خودمان روانه کرد[1]. الآن که چند روزی بیشتر از بازگشت ما از مشهد به شهرمان نمی­گذرد،خیلی دلتنگیم. مدام در حال و هوای مشهدیم.مدام دلمان می­خواهد که ایکاش الآن در کنار امام رضا (ع) بودم.مدام صحنه­های دلنشین خانة امام رضا(ع) در ذهنمان می­آید.مدام به یاد چگونگی رابطه­مان با امام (ع) هستیم.شدیداً میل به برگشت داریم.نمی­توانیم نسبت به امام رضا (ع) بی­خیال باشیم.نمی­توانیم بگوئیم خُب حالا که ما در شهرمان قرار داده شده­ایم،صرفاً تقوایمان را رعایت می­کنیم.نمازمان را اوّل وقت می­خوانیم. امام رضا (ع) هم هستند.تاریخچة زندگیشان اینه.فلان سال به دنیا آمدند،فلان سال به شهادت رسیدند.اصلاً این مطالب برای ما جلب توجه نمی­کند.بلکه مدام دنبال بازگشت هستیم.مدام دنبال این هستیم که من چگونه می­توانم موانع بین خودم و مولایم را کنار بزنم و دوباره به ایشان وصل شوم.درحالتی بهتر از حالت قبل.در فضایی«ارتقاء داده شده ­تر» از حالت قبل.چه­طور می­توانم «رشد داده­ شده ­تر»،خدمت امام(ع) برسم. در این فضا،تقوی،نماز،واجبات و مستحبات هم برای پس زدن حجب و رسیدن به قرب امام(ع)جایگاه دارد.یعنی تقوایی قائمانه.نه اینکه بگویم من در شهرخودم ساکن هستم.قرار است اینجا بمانم و هیچ حرکتی در راستای پیوستن مجدّد به امام(ع) نداشته باشم. بلکه در فضای میل شدید به بازگشت.اصلاً بنای بر ماندن ندارم.و فکر می­کنم همه­مان اینطور هستیم.این طور نیست؟!

 

در این فضا هر چیزی که در راستای بازگشت من و به سوی اتصال من به امام(ع) باشد،جایگاه دارد و برای من جلب توجه می­کند.هر چیزی در مسیر حرکت من به سوی هدفم، برای من ارزش دارد و حق است.هر چیزی مرا از مسیرم باز دارد و مانع من شود،آن چیز برای من باطل است،با آن می­جنگم.

 

ما در مورد امام رضا (ع) نمی­گوئیم که ما بنشینیم و امام رضا (ع) هر وقت طلبیدند می­رویم خدمتشان.درست است که ایشان باید بطلبند،اما ما هم حرکتی در این راستا انجام می دهیم.مثلاً اول به این می­پردازیم که خب الآن امام رضا (ع) کجا هستند؟مسیر به سوی مشهد چیست؟از بین مسیر های موجود ، بهترین مسیر چیست؟وسیلة حرکت در این مسیر چیست؟موانع موجود و خطرات مسیر چیست؟حرکتی به سوی تهیة وسیلة رفت و برگشت و مکان اسکان در مشهد انجام می­دهیم.آیا اینطور نیست؟ولی نهایتاً به امام(ع) می­سپاریم.در همین سفر اخیر،ما چقدر زحمت کشیدیم که همة دوستانمان را جمع کنیم،ولی خُب خیلی هایشان بدون اینکه دلیل خاصی هم داشته باشند نتوانستند بیایند.خود آقا علی­بن موسی­الرضا(ع) باید بطلبند.ولی این به معنای حرکت نکردن ما هم نیست.ما از این طرف تلاشمان را می­کنیم تا إن شاءالله خودشان دستمان را بگیرند.و در این مقوله به شدت احساس نیاز می­کنیم.می­گوئیم:مولا جان! درست است که من دارم تلاش می­کنم،اما شما باید راه را به من نشان بدهید.شما باید من را با کاروانی به سوی مشهد آشنا کنید.شما باید مرا با قافله سالار کاروان آشنا کنید.شما باید من را در این کاروان قرار دهید.مولا جان! اگر شما این کار را برای ما انجام ندهید که اصلاً نمی­شود.

 

منظور:

هدف من از این همه حرف این بود که بگویم آقا مگر ما قبل از به دنیا آمدنمان با اهل بیت (ع) نبودیم؟مگر نه اینکه ما شیعیان پرتوی از نور امام (ع) هستیم؟مگر نه اینکه شیعیان شعاع نور امام(ع) هستتند؟[2]

ما قبل از تولدمان ، جزئی از اهل بیت بودیم.در حدیث می خوانیم :«... ثُمَّ خَلَقَ شِيعَتَنَا وَ إِنَّمَا سُمُّوا شِيعَةً لِأَنَّهُمْ خُلِقُوا مِنْ شُعَاعِ نُورِنَا.»[3]

ترجمه:«...سپس شیعیان ما را خلق کرد.و آنها شیعه نامیده می­شوند برای اینکه از شعاع نور ما خلق شده­اند.»

 رابطة ما با اهل بیت در آنجا بسیار عاشقانه بود،بسیار دوستانه بود.شما بیائید مطالبی را که دربارة رابطة ما در قبال امام رضا(ع) عرض کردم ،خیلی قویترِ آن را در رابطه با جسم نوری اهل بیت در قبل از تولد همه­مان در نظر بگیرید.چرا قویتر؟چون که در آن زمان،ما از جنبة نوری از امام(ع) بهره می­بردیم.ما اصلمان نورمان است.آن احساس نیاز فطری به امام(ع) که گفتم به این خاطر است.به خاطر جنبة نوری ماست.این مطلب را کمی باز کنیم.فقط حواسمان باشد موضوع کلی بحث از دستمان خارج نشود.

 

رابطة ما با اهل بیت از جنبه­های بالاتر چگونه است؟چقدر نیاز داریم؟(در این حد که اصلاً وجودمان، بندِ به اصلمان است.)

این را کمی باز کنیم:در احادیث،مثلاً در پاورقی 2و3و4،می­بینیم که اهل­بیت (ع) می­فرمایند:ما انواری بودیم،پس ایشان جنبه­ای نوری دارند.بُعدی نوری دارند.جسمی از جنس نور دارند.و بَعد می­فرمایند که شیعیان ما هم از آن نور خلق شده­اند و اصلاً به همین خاطر شیعه نامیده می­شوند.پس ما شیعیان هم یک بُعد نوری داریم که اصلِ آن همان نور اهل بیت(ع)،همان جنبة نوری امام(ع) است.حالا ارتباط و اتصال این نور به اصلش چگونه است؟دوباره بیائیم سراغ احادیث.مولا جان!نحوة اتصال نور ما با نور شما چگونه است؟این پرتو نور چه قدر به اصلش نیاز دارد؟

در حدیث داریم که: عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ الْمُؤْمِنُ أَخُو الْمُؤْمِنِ كَالْجَسَدِ الْوَاحِدِ إِنِ اشْتَكَى شَيْئاً مِنْهُ وَجَدَ أَلَمَ ذَلِكَ فِي سَائِرِ جَسَدِهِ وَ أَرْوَاحُهُمَا مِنْ رُوحٍ وَاحِدَةٍ وَ إِنَّ رُوحَ الْمُؤْمِنِ لَأَشَدُّ اتِّصَالًا بِرُوحِ اللَّهِ مِنِ اتِّصَالِ شُعَاعِ الشَّمْسِ بِهَا [4].

ترجمه:از ابا بصیر از امام صادق(ع):مؤمن برادر مؤمن است،مانند جسمی واحد.اگر به قسمتی از آن ناراحتی­ای برسد،درد آن را در سائر قسمتهای آن جسد می­یابد.و روحهای آنها از روح واحدی است.وهمانا روح مؤمن اتصالش به روح الله ،شدیدتر است از اتصال شعاع خورشید به آن.

(ر.ک. پاورقی 3: روح الله،اهل بیت(ع) هستند.)

شعاع خورشید اگر از خورشید(یعنی اصلش) جدا شود،دیگر شعاع نیست.اصلاً وجود شعاع،به اتصالش به خورشید است.وجود شیعه به اتصالش به امام (ع) است.اگر شیعه از جنبة نوری از امام(ع) تغذیه نکند،آیا اصلاً دیگر می­شود به او گفت شیعه؟!

پس اصلاً وجود ما به اتّصال ما به اهل بیت(ع) است.شما چراغ را در نظر بگیرید.اگر پرتو چراغ از آن جدا شود،خُب می­میرد دیگر.شیعه هم بدون امامش می­میرد.این نوع نیاز ربطی به حاجت و این طور چیزها ندارد.یک نیاز و احساس فطری است.فطری است یعنی چه؟یعنی چون اصل ما نور ماست این نیاز را داریم.حالا جدای از حاجت هایمان.

اگر کسی بگوید که آقا در حدیث فوق ،واژة روح آمده ،چه ربطی به جنبة نوری ما دارد؟می­گویم: طبق پاورقی 3،جنیة روحی بعد از جنبة نوری خلق شده.ارواح بعد از انوار خلق شده­اند.وقتی ما از جنبة روحی اینقدر به روح­الله(یعنی اهل بیت(ع)) نیاز داشته باشیم،جنبة نوری ما که اصل ماست دیگر جای خود دارد.

 

روانه شدن ما به سوی دنیا(جدایی از اصلمان = اهل بیت(ع)):

بله،اصل ما نور اهل­بیت(ع) است.ما با ایشان بودیم.زمانی خداوند به واسطة اهل بیت (ع) ما را به سوی دنیا روانه کرد.خُب وظیفة ما چیست؟اینکه بگوئیم ما باید در دنیا بمانیم و کار خوب انجام دهیم؟آیا این حرف در مورد مثال مشهد جواب می­دهد؟اینکه ما در شهرمان بمانیم و کار خوب کنیم؟!!!یا اینکه ما باید با تمام وجود دنبال بازگشت به اهل بیت(ع) باشیم؟اصلاً نباید بنای ما بر ماندن باشد.از امام صادق(ع) حدیث داریم:«شیعیان ما از نور ما هستند،در مشرق از ما ساطع شدند و در مغرب به ما می­پیوندند.همانطور که نور خورشید از آن ساطع می­شود و دوباره به خورشید می­پیوندد.»[5]اصلاً مسیرِ ما ، مسیرِ بازگشت به اهل بیت(ع) است.ما را در مشرق ساطع کرده­اند تا در مغرب دوباره به ایشان بپیوندیم.زمانی که ما از اهل بیت جدا شدیم،یک پرتو نور بودیم.ما را به دنیا روانه کردند تا در فضایی عالیتر،در شرایطی ارتقاءداده­شده­تر،در حالتی «رشد داده شده تر» به ایشان بپیوندیم.خودشان مثال خورشید را میزنند.خورشید انوارش را درشرق از وجود خود ساطع می­کند.اما خودش هم شروع به حرکت می­کند.خودش از بالا و انوارش از پائین حرکت می­کنند تا در مغرب دوباره به هم بپیوندند.به هر حال مسیر پرتوها بازگشت به اصلشان است.اما این نیست که در همان مکان اول به اهل­بیت بپیوندیم.

 

جمع بندی آنچه تا اینجا گفته­ایم:

آقا ما انوار اهل بیت(ع) هستیم که از خورشید وجود اهل بیت(ع)ساطع شده­ایم.ما را از مشرق ساطع کرده­اند تا در مغرب دوباره به ایشان بپیوندیم.ما وظیفه ای جز این در دنیا نداریم.چیزی جز «حرکت به سوی بازگشت به اصلمان،در آینده»،نباید برای ما جلب توجه کند.شما این مطلب را در مثال امام رضا(ع) خیلی واضحتر می­بینید.

 

چه نتیجه­ای می­خواهیم بگیریم؟ مسیر حرکت ما باید چه باشد(هَل إِلَیکَ یَابنَ أَحمَدَ سَبیلٌ فَتُلقی)؟

خب الآن می­گوئیم ما باید به اصلمان برگردیم.یعنی تا اینجا فهمیدیم اصل ما نور اهل­بیت است و ما باید به اصلمان بازگردیم.اما کِی و کُجا؟آنجا کجاست که پرتوهای نور امام(ع) دوباره به ایشان می­پیوندند؟

برای پاسخ به این سؤال ببینیم مسیر حرکت اهل بیت(ع) چیست؟ایشان به عنوان خورشید به کدام سو حرکت می­کنند تا ما پرتو ها هم به همان سو حرکت کنیم؟

ببینید خود خورشید هم وقتی پرتوهایش را از خود ساطع می­کند، همراه آنها به سوی هدف حرکت می­کند.خود اهل بیت(ع) به سوی چه چیزی حرکت می­کنند؟

 

اهل­بیت مجرای خدایی خداوند هستندو خداوند هر کاری بخواهد انجام دهد از مجرای وجود ایشان انجام می­دهد(ر.ک.پاورقی1).خودِ خدا این­طور قرار داده؛از طرفی خداوند در عالم نظام دارد و برای نظامش در کل پهنة عالم،برنامه دارد.خداوند نظامش را در قالب این برنامه،و از مجرای وجود اهل­بیت(ع) جلو می­برد؛و در قالب این برنامه، حقوقی و وعده­هایی را به اهل­بیت داده است[6] .خداوند می­خواهد که اهل­بیت به این حقوق خودشان برسند.خودش وعده­اش را به اهل­بیتش داده است،چه طور نخواهد که ایشان به حقوقشان برسند؟و چون خدا می­خواهد،پس اهل­بیت هم می­خواهند.یعنی اهل­بیت به سوی احقاق حقوق خود و برپائی وعده­های الهی در حال حرکت­اَند.در همین راستا،اولین جایی که حقوق غصب شدة اهل­بیت پس گرفته می­شود و احقاق می­گردد،ظهور امام ­زمان است(احادیثش در زیر آمده).پس اهل­بیت،در این زمانه،«به سوی ظهور» هستند.

امام زمان (عج) هم،از جانب خدا،مأمور برپائی ظهور هستند.ظهور قائم به ایشان است و چه همة مردم بخواهند و چه نخواهند خدا ظهور را به وسیلة مولایمان مهدی(عج) برپا می­کند[7].چرا؟چون: «وَ يُريدُ اللّهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِکَلِماتِهِ وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْکافِرينَ*لِیُحِقَّ الْحَقَّ وَ یُبْطِلَ الْباطِلَ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُجْرِمُونَ»[8].در احادیث،احقاق حق،ظهور امام زمان(عج) معرفی شده.وخداوند می­فرماید: ظهور قائم به کلمات است.اصلاً وسیلة برپایی ظهور کلمات هستند.در حدیث داریم که اهل­بیت می­فرمایند:کلمات مائیم.[9] پس ظهور قائم به ائمه(ع) و قائم از آل محمد(ص) است.[10]و این حقی است که از جانب خدا به اهل بیت داده شده است(ر.ک.پاورقی6).در بین احادیث ذیل آیة فوق،حدیث زیر برای خود من،خیلی جالب بود و استناد چندین مطلب از مطالب بالاست:

 

[تفسير العياشي] عن جابر قال سألت أبا جعفر ع عن تفسير هذه الآية في قول الله يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرِينَ قال أبو جعفر (ع) تفسيرها في الباطن يريد الله فإنه شي‏ء يريده و لم يفعله بعد و أما قوله يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ فإنه يعني يحق حق آل محمد و أما قوله بِكَلِماتِهِ قال كلماته في الباطن علي هو كلمة الله في الباطن و أما قوله وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرِينَ فيعني بني أمية هم الكافرون يقطع الله دابرهم و أما قوله لِيُحِقَّ الْحَقَّ فإنه يعني ليحق حق آل محمد حين يقوم القائم و أما قوله وَ يُبْطِلَ الْباطِلَ يعني القائم فإذا قام يبطل باطل بني أمية و ذلك لِيُحِقَّ الْحَقَّ وَ يُبْطِلَ الْباطِلَ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ.

از جابر نقل شده که از امام باقر(ع) از تفسیر آیة فوق سؤال کردم.در مورد فرمودة خداوند:«خداوند اراده کرده است که حق را به وسیلة کلمات خود احقاق کند و ریشة کافران را قطع کند»،امام باقر(ع) فرمودند:تفسیر آن در باطن است.خداوند اراده کرده،پس آن چیزی است که خدا اراده کرده،ولی هنوز آنرا انجام نداده و به فعل نرسانده است.واما فرمودة او:«به وسیلة کلماتش احقاق حق می­کند»پس به درستی که یعنی حق آل محمد(ص) را احقاق می­کند.واما دربارة قول خدا  که فرمود:«به وسیلة کلماتش»، امام(ع) فرمودند:کلمات او در باطن علی(ع) است.او کلمة خدا است در باطن. و امّا فرمودة او:«و ریشة کافران را قطع می­کند»پس یعنی بنی أمیّه،آنها کافران هستند که خدا ریشة آنها را قطع می­کند.و امّا قول او:«تا حق را احقاق کند»پس همانا آن یعنی حق آل محمد(ص) را احقاق کند،هنگامی  که قائم(ع) قیام کند.و امّا قول او :«و باطل را از میان بردارد»یعنی قائم(ع)،پس هنگامی که قیام کند،بنی أمیّه­ی باطل را از میان بر می­دارد.وآن است:«تا احقاق حق کند و باطل را از میان بردارد،هرچند مجرمان کراهت داشته باشند.»

 

اصلاً از همان اول اهل­بیت(ع) دنبال احقاق حقوق خود بودند.حقوقی که خداوند به آنها داده.

برای توضیح بیشتر و ذکر یک مصداق،برویم به سالهای 10 و 11 هجری قمری.در ماجرای غدیرخم ، امیرالمؤمنین(ع) به عنوان امام و امیر و ولیّ مردم معرّفی شدند[11].قرار بود ایشان در پرتو حکومتشان،مردم را رشد دهند.امّا خُب برخی نگذاشتند که حکومت امیرالمؤمنین(ع) برپا شود.بعد از رحلت حضرت رسول(ص)،حضرت زهرا(س) دست حسنین(ع)را می­گرفتند و به در خانة اهل مدینه می­رفتند.ماجرای غدیر را به یاد آنان می­انداختند،می­فرمودند:بیائید برای برپایی حکومت مولایتان قیام کنید.برای احقاق حق مولایتان قیام کنید.و مثلاً قرار می­گذاشتند که فردا صبح با سرِتراشیده در فلان مکان شهر برای قیام بیایند.

اما کسی جز آن 4 نفر(سلمان(ع)،ابوذر(ع)،مقداد(ع)و زبیر ) به حرف ایشان گوش نکردند و به عهد خود وفا نکردند.بقیه مردم،حقوق اهل­بیت را غصب کردند.حقوقی که از جانب خدا به ایشان داده شده است. حقوقی که غصب شد.

ببینیم،حضرت فاطمه(س) به دنبال برپائی حکومت حق امیر المؤمنین و گرفتن حق ایشان بودند.

باتوجه به مطالبی که عرض شد،آیا اهل­بیت،در این زمانه،دنبال پس گرفتن حقوق غصب شدة خویش نیستند؟آیا اهل­بیت نمی­خواهند به حقوقی که خدا برای آنها قرار داده برسند؟(یادمان باشد اهل­بیت چیزی جز آنچه خدا می­خواهد نمی­خواهند).آیا خداوند وعدة چنین ماجرایی را به ایشان نداده؟آن هم با برپائی ظهور امام زمان(عج)؟آیا اهل بیت همواره دنبال برپایی حکومتشان نبوده­اند؟ دنبال برپائی ملک عظیم نبوده اند؟[12] آیا حضرت فاطمه(س) در همین راه به شهادت نرسیدند؟(نکته کنکوری(!):شخص فاطمی کیست؟آن که در راستای ظهور حرکت می­کند،زمینه ساز ظهور است و همه چیز را برای امامش می­خواهد و برای خودش چیزی نمی­خواهد.)آیا ما نباید دنبال این باشیم که حقوق غصب شدة اهل­بیت(ع) احقاق شود؟

 

پس اهل بیت(ع)به دنبال احقاق حقوق غصب شدة خویش هستند.و این،با قیام امام زمان (عج) به وقوع می­پیوندند.

خُب،پس تا اینجا می­خواستیم چه بگوئیم؟دنبال این بودیم که بفهمیم مسیر اهل بیت(ع) چیست؟که به این نتیجه رسیدیم که ایشان دنبال پپس گرفتن حقوق غصب شدة خویش هستند که آن هم با ظهور امام زمان(عج) میسّر است.پس اهل­بیت دنبال برپائی ظهور امام زمان(ع) هستند.

پس مسیر اهل بیت(به عنوان خورشید)این است.خب ما شیعیان هم باید برای احقاق حقوق مولایمان تلاش کنیم.ما هم باید به سوی ظهور حرکت کنیم.برای اینکه خودمان بهره­مند شویم؟ نه،بلکه می­خواهیم به مولایمان بپیوندیم.

بله،یک جملة بسیار شیرین را هم بگویم که:«با یوم الله ظهور،شیعیان به امام زمان می­پیوندند.»

 

پاسخ به یک سؤال:

اگر کسی بگوید در حدیث پاورقی 5،خودشان قیامت را به عنوان زمانی که شیعیان به امام (ع) وصل می­شوند معرفی کرده­اند؛می­گویم در لسان اهل­بیت(ع)،قیامت،همیشه منظور قیامت مصطلح در جامعه نیست.

بیائیم 2 آیة قرآن را کنار هم بگذاریم ببینیم چه نتیجه ای می گیریم:

1*وَ مِنَ الَّذينَ قالُوا إِنّا نَصاري أَخَذْنا ميثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمّا ذُکِّرُوا بِهِ فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلي يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ سَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللّهُ بِما کانُوا يَصْنَعُونَ[13]

ترجمه:و از کساني که ادّعاي نصرانيّت (و ياري مسيح) داشتند (نيز) پيمان گرفتيم؛ ولي آنها قسمت مهمّي را از آنچه به آنان تذکّر داده شده بود فراموش کردند؛ از اين رو در ميان آنها، تا روز قيامت، عداوت و دشمني افکنديم. و خداوند، (در قيامت) آنها را از آنچه انجام مي‏دادند (و نتايج آن)، آگاه خواهد ساخت.

 

2* وَ إِنْ مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ إِلاّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يَکُونُ عَلَيْهِمْ شَهيدًا [14]

ترجمه:و هيچ يک از اهل کتاب نيست مگر اينکه پيش از مرگش به او [= حضرت مسيح] ايمان مي‏آورد؛ و روز قيامت، بر آنها گواه خواهد بود.

 

حالا یک سؤال:طبق آیة اول بین «الَّذينَ قالُوا إِنّا نَصاري» تا قیامت عداوت و دشمنی قرار داده شده.از طرفی طبق آیة دوم و احادیث ذیل آن[15]،زمانی که حضرت عیسی(ع)،در حوالی ظهور،از آسمان نزول بفرمایند،تمام اهل کتاب به ایشان ایمان می­آورند.چه طور می­شود همة اهل کتاب به عیسی(ع) ایمان آورده باشند،اما بین آنها عداوت و دشمنی باشد؟!پس روز قیامت در آیة اول،منظور ظهور امام زمان(عج) و ایمان آوردن همة اهل کتاب به عیسی(ع) در آن زمان است.همچنانکه در برخی احادیث هم،یوم القیامة را یوم قیام القائم معرفی کرده اند.

پس این هم شبهة وارده به پاورقی 5.

 

پس مسیر اهل­بیت(ع) این است.این مسیر از اهل­بیت(ع) است،این هدف از اهل­بیت(ع) است،و هر چه از رب باشد حق است[16]، اهل­بیت(ع) هم خلیفة رب هستند[17]،پس هر چه از اهل­بیت(ع) باشد حق است.پس حق، حرکت به سوی بر پائی ظهور امام زمان(عج) است.همچنانکه در احادیث پاورقی6و7و10 و حدیث تفسیر عیاشی، احقاق حق، منظور برپائی ظهور امام زمان(عج) است.پس معیار ما برای تشخیص حق از باطل چیست؟«در راستای احقاق حقِّ اهل­بیت(ع)»بودنِ آن چیز.در راستای ظهور بودنِ آن چیز.

وقتی مسیر حرکت ما معلوم باشد ، هر چیزی در راستای این مسیر برای ما جلب توجه می­کند.برای ما حق است.هر تفكري، هر اخلاقي، هر رفتاري كه مانع اين امر باشد، باطل است.

به طور کلی،با توجه به مطالبی که مطرح شد،می توانیم بگوئیم:«تمام جهت‌گيري انسان، تمام سعي انسان در اين زمانه بايد «به سوي ظهور»،«برپائی مُلکِ مَهدی(عج)» باشد. اگرمي‌خواهيم ببينيم کدام کار حق و کدام کار باطل است،ببینیم کدامیک در راستا برپائی ظهور امام زمان(عج) است.»

 

مولا جان!برای حرکت در این مسیر،دستمان را می­گیرید؟!

آخرین نکته را در این زمینه عرض کنم،دربارة مسیر؛ مسیر اهل بیت(ع).همان مسیری که وقتی مولا امیرالمؤمنین(ع) به آن نگاه می­کنند،آه می­کشند و می­فرمایند:«آهِ مِنْ قِلَّةِ الزَّادِ وَ طُولِ الطَّرِيقِ وَ بُعْدِ السَّفَرِ وَ عَظِيمِ الْمَوْرِدِ»[18] : «آه از توشة اندك ، و درازى راه ، و دورى منزل ، و عظمت محل ورود». اگر مسیرمان با امیرالمؤمنین یکی است،مسیر برای ما هم اینگونه جلوه کند! آیا در این مسیر طولانی وسخت و دور و دراز و چِه و چِه،ما نیاز به این نداریم که دستمان را بگیرند؟مثال مشهد را به یاد بیاورید.ما هر چه قدر هم تلاش کنیم،تا خودشان عنایت نکنند و توفیق ندهند فایده ندارد.تو همین سفر ما،با اینکه خود من،مثلاً،قرار بود بلیط بگیرم،بعد از گرفتن بلیط ها،باز هم معلوم نبود بروم.تا 2، 3 روز قبل از حرکت برایم مشخص نبود.خیلی هم تلاش کرده بودم برای تهیة بلیط،اما رفتن به زیارت،به تلاش من کاری ندارد.؛با توفیق الهی از مجرای امام(ع) میسر است.

حالا در این مسیر،در مسیر به سوی ظهور ، آیا ما نیاز به نقشه نداریم؟ آیا نیازمند به این نیستیم که مولایمان دستمان را بگیرند و در کاروان به سوی ظهور قرار دهند؟ آیا ما نیازمند ولیّ(قافله سالار) نیستیم؟!کسی که دستمان را بگیرد و به بهترین ثواب و سرانجام برساند؟[19] آیا نیاز به آذوقه نداریم؟آیا نمی­خواهیم که ما را از خطرات مسیر حفظمان کنند و عصمتمان دهند؟چه کسی است که همة خزائن ظهور و قوای لازمه برای حرکت در این مسیر ، در دست اوست؟أین باب الله الذی منه یؤتی!

 

نتیجة نهائی(مسیر چیست؟معیار چیست؟) :

إن شاءالله که در این مقاله،به مدد الهی ، «مِن أَین» و «فی أَین» و «إلی أَین» ما معلوم شده باشد.پس اصلاً برنامه این است.مسیر این است.همان مسیر اهل بیت(ع).به هر حال. وقتی مسیر معلوم باشد ، برنامه معلوم باشد ، معیارمان برای سنجش هر چیز ، «در راستای برنامه بودن آن چیز»می­شود.و چون مسیر ما باید حرکت به سوی برپائی ظهور باشد،وهر چیزی غیر از این ، در غیر راستای برنامه و هدف و مسیر و حرکت اهل بیت(ع) است، معيارمان در صحنه های مختلف،برای تشخیص  حق از باطل، "حرکت به سوي ظهور" می­شود.

معیار شما برای تشخیص حق از باطل در صحنه­های مختلف چیه؟!!!

 

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ ءالِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم

نویسنده:علیرضا.ش